شعر معلم ویک غزل از جابر ترمک

 

آمد از انتهای کوچـــه درد                 مثل ابری که سایبان شده است

درنگاهش تمام ذهن کلاس                 مثل ابیات من بیان   شده است

 

کوچه گز می کند سراسیمه               تا به مقصود عاشقی برســـــد

پشت انبوهی از کدامین ها                 شده پنهان که عاشقی برســـد

 

می رسد تا به اشتیـــاق کلاس               سروسامان دهد به شور خودش

با صدایی شبیـــــــــه بابا آب               بشکند در خودش غرور خودش

 

مبصر آمد کلاس بـــــرپا داد                همه با هم سلام او کردنــــــــد

همه عشق کودکانه خــــــود             خیلی راحت به نام او کردنـــــد

 

با قدمهای صاف وصادق خود             مشق ها را یکی یکی خـــــط زد

ازمیان تمام دفتر هــــــــــا               مشق ما هم یواشکی   خــــط زد

 

گفت با من تمام درد خودش             از مـــــــیان تنــــــــوع کلمات

یاد می داد مثـــــل بابا آب              درس کبرا، کتاب وکنج حیاط

 

آخرین زنگ روز شنبه بعد               ریزعلی را به خانه می بردم

با قطاری به روی ریل خطر               مثل هر بغض اوترک حوردم

 

او به من گفته بود شایدها               پشت صدها جواب پنهان است

بعضی از باید ونبایدهـــا                بی جهت مستحق کتمان  است

 

باز شب شد به خوابمان   آمد                    حسنک باز توی خانه نبود

همه درخواب خویش می دیدند           خبر از آب ونان ودانه نبود

 

صبح شنبه دوساعت اول                    درس ما درس زاغ وروباه بود

باز درانتهای کوچه درد                     روبهک جست وطعمه را بربود

 

زنگ آخر معلم آمد وگفت               بچه ها مشقتان نمی گویم

چون که می خوانم از نگاه شما          عشق می بارد از سرو رویم

 

تازه کم کم به یادمان آمد                آنچه در ذهن کوچه لازم بود

توی تقویم قلب خود دیدم               که زمان تشنه معلم بود

غزل :

 

دلم گرفته از این روزهای تکـــــــــــراری

از این کلیشه تلـــــخی که دوستم داری

دوباره بسترشعـــــــــرم زمینه را گم کرد

نشسته پشت همین عشق های بازاری

ستاره نذر حوادث نمی کند عاشــــــــق

 مگر به رسم غزل هــــای زخمی وکاری

توبر ضریح نگاهم ترانـــــــــــــه پاشیدی

شبی که مثل غزل برلبم شــــدی جاری

 من از توهم افـــــکار رود روئیـــــــــــدم

در این زمان پراز فکـــــــــــرهای بیماری

غزل اشاره عشقی خــزان ومردابیست

اگرکه حس توخوابــــــد به وقت بیداری

 ترا به برگ گل احساس می کنم امشب

گمان کنم که براین کوچه یاس می باری

غروب موی تو آخر سترونـــــــــم فرمود

اگرچه ام تو درآغوش خویش بفشــاری

 دراین تصادف تاریــــــخ وآدم وحـــــــوا

ولحن تلخ خدا درغـــــــــــــروب افطاری

تو گم شدی و بهشت ازتوهم گریزان شد

میان بلبشویی از هبوط اجبــــــــــــاری

 من از حصار نگاهت غــــــزل نمی گویم

که پای سادگی هربهـــــــــــانه بگذاری

همیشه در غزلم با تو گفته ام ای کاش

چه می شود که نگویی تو دوســتم داری

 

/ 8 نظر / 54 بازدید
سید مهدی هاشمی

از خدمات ارزنده شما کمال تشکر را دارم

سید یحیی

باسلام خدمت جابر مهربان ازاینکه فارسی زبانان رابا نام قیروکارزین اشنا میکنید کمال تشکر را دارم. به عنوان داداش کوچکتر شما خواهش میکنم وبلاگتون را یه کم جذاب تر کنید. همشهری حقیرت سید یحیی......

سارا

در بــزم عشق شمــع فـــروزان معلم است مـــردم چو پيكرند اگر ، جان معلم است آن بــاغبــــان گلشن انديشه هـــاي ژرف پـــــروردگار روح حكيمـــان معلم است مــــردم معـــــادن زر و سيمند در سرشت جــويــاي ايــن خزائـــن پنهـان معلم است هرگز گزافه نيست كه گويم پس از خداي آنكس كه خلـــق مي كند انســان معلم است ظلمات جهل را بشكافــد بـه نـــــور علــم خضــر طــريق چشمــه حيــــوان معلم است آري ، معلمي همه عشق است و ســوختن آنــرا كه عشــق نيست مگو كــــان معلم است گوينــد بـــوده اند معلـــــم پيمبــــران گويـــــد(( حنيف)) ايــــزد رحمـــن معلم است

ک

ازشعرشما حض بردم

ک

[خنده]

ک

سلام در شعرهایتان از کلمه غزل زیاد استفاده شده است

حسن عباسي انابد

سلام استاد عزيزم جناب ترمك گرامي دلم برايتان تنگ شده بود و اين بود كه به وبلاگتان اومدم تا چند تا اثر ناب بخونم و سرحال شم و همين كارو هم كردم دوستتون دارم